حریر تنهایی

درود بر رهگذران این گستره ی تار عنکبوتی که گه گاه از این زاویه می گذرند و میهمان خانه ی محقر دل من می شوند.
زندگی آدمی پر است از فراز و نشیب و روان او مدام در قبض و بسط. من هم البته از این قاعده مستثنی نیستم. گه گاه بدجور دلتنگ می شوم. دلتنگ مادر. پدر. خانه. وطن. و دلتنگ دوست.

روزی را به انتظار و تماشا نشسته ام که از این پریشانی به جمعیتی برسم و دوستی ها را تازه کنم. مدت هاست که با خود اندیشه می کنم که گر چه محصور در میان انبوه تن هایم، با این همه گزافه نیست اگر بگویم بیش از هر زمان دیگری تنهایم. صادقانه تر بگویم دیگر حتی خودم را هم گم کرده ام و اکنون در جستجوی "خویشتنم" که گویا هزاران فرسنگ از من دور افتاده.

گاه زندگی به نظرت سخت و زمخت می رسد. بی حوصله می شوی. همه جا برایت تاریک و سیاه می شود. غصه ات می گیرد. گاه شادی و بی آن که بدانی چرا از خود بی خود. به گمانت دنیا از جنس نور است و احساس لطیفی تن پوش لحظه هایت می شود. و این است "زندگی".

زندگی البته همه ی این ها هست ولی این همه نیست. زندگی امید به فردایی بهتر است. به آینده ای روشن. زندگی ایمان به خوبی هاست. خوب دیدن است. خوب بودن است.

و چه آشناست و به دل می نشیند سخن سهراب که می گوید:

زندگی خالی نیست

مهربانی هست،سیب هست،ایمان هست.

آری

تا شقایق هست،زندگی باید کرد.